ای کاش دلم تو را گواهی می داد
یا اینکه شهادت شفائی می داد
یا اینکه سر مرا که بی سامان است
دست تو نوید سر پناهی می داد...
دیشب می خواستم وبلاگ رو کلا تعطیل کنم... اما امروز آرومم... بازم صبر می کنم... مثل همیشه ... خدایا فقط خودت شاهد باش... می دونم تمام کارای امروزت میخواست یه جوری دلخوری هامو از دلم دربیاره... اما زود باش عزیز من دیگه رمقی برام نمونده...
پ.ن- اینترنت اداره تا جمعه صبح قطعه واسه همین مثل کدنوشتن اومدم و می نویسم... سرم داره از درد می ترکه البته دو سه روزه... و خیلی خیلی خسته ام... و تمام حرفهای این دو روزه مثل خنجری که هنوز تکه های شکسته شده اش توی زخم باقی مونده عذابم می ده...

پ.ن ۲- دست من نیست گاهی وقتا روزم آفتابی نمی شه ... حتی با معجزه ی عشق آسمون آبی نمی شه ... دست من نیست... دست من نیست.....