تا وقتی که در وا میشه لحظه ی دیدن میرسه
هرچی که جاده است رو زمین به سینه ی من میرسه
سلام می گم که آرزوی سلامتی ات رو کرده باشم و بعد می گم درود که به پاکی و عشقت افتخار کنم... امروز یه حس و حال دیگه دارم... از شش صبح بیدارم یعنی خوابم نمی بره.. همه اش ذوق و شوقش رو دارم که میبینمت .. برام جالبه که این مهمونی رو خودم طراحی کردم... که باید براش برنامه ریزی کنم... دلم می خواد به همه خوش بگذره.. و همه خوب باشن... دلم خیلی برات تنگ شده عسلم.. منتظرم که چشمای خوشملت رو باز کنی و بهم بگی که چطوری که دیشب رو خوب خوابیدی... به من که دیشب خیلی خوش گذشت.. اما احساس می کنم این ارتباط ایران سلی یه کوچولو مشکل داره چون اینقدر پیام هامون دیر به همدیگه میرسه که آدم کلافه میشه...  و اما عشق..
دیشب به حرفهایی که با هم زدیم خیلی فکر کردم... ممنونم که شکم رو برطرف کردی... ممنونم که منو محرم اسرارت دونستی.. و ممنونم که مثل همیشه راستش رو گفتی... آخ بابایی کاش می دونستی و می تونستی بفهمی که چقدر دوستت دارم... و اینکه به این دوست داشتنم افتخار می کنم... مهم نیست دیگران چی می گن.. مهم نیست که چه اتفاقهایی می افته... این عشق با هر اتفاقی قوی تر میشه... پخته تر میشه... و استوارتر...
پ.ن- اونقدر از دیدنت خوشحالم که می خوام همه ی دنیا رو خبر کنم ... صبح بابا ازم پرسید چته امروز چرا اینقده خوشحالی ... یهو داشت از دهنم می پرید که بگم آخه می خوام بابایی مو ببینم... که حرفمو خوردم... (خدایا ممنونم که نذاشتی سوتی به این عظیمی بدم)