قصه از كجا شروع شد از گل و باغ و جوونه
از نگاه مهربون و يه سلام عاشقونه..
دوره ي خاطرات شيرين گذشته شايد زيباترين كاري بود كه مي شد انجام داد... و تونست امروزمون رو رنگي شادابتر بزنه... در كنار تو بودن آرامشي رو داره كه در هيچ كجاي دنيا نميشه پيداش كرد... امروز در آغوشت تمام سختي هاي اين چند روزه رو به فراموشي سپردم  و مطمئن شدم كه هركاري هم كه بكنم نمي تونم ازت دور بمونم... و دوست نداشته باشم... شنيدن ضربان قلبت وحس كردن عطر تنت خاطره ي ايمني مطلق رو يادآوري مي كنه... و غرق مي شم.. در دوست داشتن.. در بودن.. در عاشق بودن... وقتي نگاهت مهربونه هيچ ترديدي براي دوست داشتن وجود نداره... وقتي كه مي بينم كه مي خواي كنارم باشي... هستي و حضورت پرم مي كنه از لحظه هاي شاد ديگه اون حس موذي كبودي گردن و ... كنار ميره و من مي مونم و يه دنيا عشق كه دلم مي خواد هرلحظه دوباره و دوباره اونو بچشم....
يادمه يكي از دوستان مي گفت وقتي كه به عشقت می رسی و درکنارته نمی تونی بنویسی اما حالا کاملا مطمئنم که درست گفتم من تنها زمانی می تونم زیبا و درست بنویسم که عشقت رو دردلم و خودت رو در آغوشم داشته باشم.....

پ.ن- ممنونم از همه دوستايي كه نگرانمون شدن... اونچه كه بود براي من و در ذهن من حداقل فعلا حل شده.. بابايي خواسته نامعقولي از من نداشته ... در واقع چيزي از من نخواسته كه نتونم براش برآورده كنم يا از نظر شرعي مشكلي داشته باشه... مي خواستم اينجا توضيح داده باشم كه سوالی تو ذهن هيچ كسي درباره بابايي ام ايجاد نشه....
پ.ن۲- چقدر خوبه كه هستي...