بیا که توبه ز لعل نگار و خنده ی جام

حکایتیست که عقلش نمی کند تصدیق

هربار که می خوام کنار بکشم یه سر به جناب حافظ می زنم و اون منو باز هم تشویق به صبوری می کنه بیتی که بالا نوشتم یکی از اون تشویق هاست یادم هست که قول داده بودم یه داستان دنباله دار رو شروع کنم (به توصیه ی جناب فرهاد خان) یادم هست که قول داده بودم عکس های موشک رو براتون بذارم و همچنین هنوز یادم هست که قرار بود یه سری آهنگ براتون بذارم ... و این بار واقعا می خوام قول هام رو عملی کنم اما یکی یکی ...

و اما اولین قول ....

یک هفته بود که دست و بالم به هیچ کاری نمی رفت.. همینطوری کز کرده بودم گوشه ی اتاق و خیره شده بودم به مورچه ای که داشت از دیوار بالا می رفت یا گرد و خاکی که توی هوای اتاق می رقصید... یا .... حتی حس و حال خوابیدن رو هم نداشتم.. از وقتی که رفته بود یه هفته گریه کرده بودم و هفته ی دوم رو تو حال بی خبری به سر می بردم... دائم به خودم می گفتم بر می گرده... مگه میشه همیشه رفته همیشه هم برگشته ... اونا دروغ می گن... چشماشون اشتباهی دیده ... و بعد بازم....

پ.ن- از دوستایی که دست به قلمن و دوستایی که دست به قلم نیستن خواهش می کنم اگه دوست داشتن داستان رو ادامه بدن می خوام ببینم دنباله هایی که اونا می نویسن چقدر به حس من و دنباله ی خودم نزدیکه ...

و دومین قول