كي به جز من مي تونه نگفته هاتو دغدغه هاتو از تو نگاهت بخونه
كي به جز من مي تونه بياد دوباره به يك اشاره غمو از دلت برونه
دو شبه كه تمام شب رو در كنارمي و دو روزه كه تمام لحظه ها رو با من مي گذروني... شايد جسمت پيشم نباشه اما روحت هست... و حضورش اونقدر قويه كه مي تونم باهاش حرف بزنم صدا تو بشنوم و ... عطرت رو نفس بكشم و گرماي وجودت رو احساس كنم... هميشه شاد باشي.... و هميشه هميشگي....گرمای وجودت پایدار... شادی لحظه هات موندگار... صلابت روحت جاودانه... و گره ی ابروهات بی دوام باشه...

پ.ن- فردا رو دوست ندارم.. دلم نمی خواد به این زودیا برسه... باورم نمیشه یک سال گذشته باشه..... دلم می خواست الان چشمامو باز می کردم و می دیدم که دو سال قبله و اونوقت می دونستم که چی کار کنم... اما شاید هم کاری نمی کردم... خدایا می دونم که ماهی سیاه کوچولوی همیشگی ما به آرزوش رسید و به آب ها پیوست... می دونم باید خوشحال باشیم که مرگش اونطوری بود که خودش می خواست... می دونم که باید به جای غصه خوردن از خوبی هاش و زندگیش درس بگیریم... اما خدایا خیلی سخته ... هربار که می بینم بابا بغض می کنه حس می کنم از درون تحلیل میرم... عموی خوبم... خوشحالم که به آرزوهات رسیدی و وقتی که رفتی تقریبا تمام آنچه که می خواستی رو انجام داده بودی ... اما جات اینجا خیلی خیلی خالیه.... و دلمون برات خیلی تنگ شده...

پ.ن۲- فکر کنم پست درهمی شد... به بزرگواریتون ببخشید....