مي نويسم مي نويسم از تو تا تن كاغذ من جا دارد...
اينكه دوباره بگم وقتي دستامو رو كيبورد ميذارم انگشتام خود به خود كليدهاي حروفي رو لمس مي كنه كه به ياد تو مربوط ميشه... وقتي فكر نوشتن مطلب جديدي رو مي كنم چهره ي زيباي تو در نظرم مياد... وقتي خودكارم رو تو دستام مي گيرم بعد از نام خدا مي خوام بنويسم رضا.... شايد تكراري باشه اما يه حقيقته كه كاش مي دونستي دليلش چيه.. دلم مي خواست گاهي وقتا فكر مي كردي كه چرا اينقدر دوستت دارم... گاهي وقتا به اين فكر مي كردي كه چطور دوستت دارم ... كاش مي تونستم ازت بپرسم اگه مجبور بودي بين كسي كه دوستش داري و كسي كه دوستت داره يكي رو انتخاب كني چيكار مي كني.... بابايي من با خودكشي يا با هرگونه كشتار هرگونه صدمه زدن به روح و جسم مخالفم ... هرچند كه تو باور نمي كني كه من بدون عشق تو مي ميرم ... اما اين حقيقته... روح من انگار كه تمام موجوديتش رو از عشق تو مي گيره ... انگار قلبم با عشق يكي شده باشه... و مي دونم كه اگه حتي براي يه لحظه اون عشق نباشه ديگه روحي هم وجود نداره... واسه همينم هست كه مي ميرم...يعني شايد جسممم زنده باشه اما روحم مي ميره...واسه همينم بين اون كسي كه دوستم داره و اون كسي كه دوستش دارم تو رو انتخاب كردم ... و بازم انتخاب كردم و اين بار هم ميخوام همين كار رو بكنم... ببخش كه چيزي بهت نگفتم با شرايطي كه تو توش هستي نبايد حرفي ميزدم ... هرچند دلم ميخواست مي تونستي راهنمايي ام كني.. اما من بازم عشق تو رو انتخاب مي كنم ....