بمون تا بتونم یه عاشق بمونم...
بابایی کلی حرفای خوشمل داشتم که دلم می خواست تو این چند روزه بزنم .. از شیرینی لحظه های دیدنت که حتی کم بودنشونم نمی تونه از لذتشون کم کنه... از مغناطیسی که به بدنم وصل میشه وقتی دستاتو تو دستام می گیرم.. اما خداییش این چند وقته دارم به یه نتایجی میرسم که اصلا خوب نیست... همه اش رو به خدا وایمیسم و می گم خدایا یه کاری کن که اشتباه فکر کرده باشم... خدایا اون هنوزم منو برای خودم دوست داره و نه برای هیچ چیز دیگه.. اما کنسل شدن قرار شمال و این رفتارهای هر دفعه بهم یادآوری می کنه که دیگه نیازی نداره... باید صبر کنی تا دوباره... و بعد هی فکر می کنم که چیزی که من از عشق می خواستم که این نبود و دوباره اشکام سرازیر می شه... دیروز که گفتی حوصله ام رو نداری تا شب گریه کردم.. اما شب که بهت زنگیدم دلم نیومد گله کنم پس مثل همیشه حرفامو تو گلوم حبس کردم... می خواستم مثل همه ی دخترهای خوب بیام اینجا و فقط از عشق بگم اما نشد ... این بار نشد... بابایی انگار صبوری منم مثل صبوری آدم هاست یعنی یه حد و حدودی داره و دیگه داره لبریز می شه...
پ.ن- برام دعا کنید هنوزم صبور بمونم....
پ.ن2- براش دعا کنید تا بفمه که داره چیو از دست می ده... نمی دونم تا کی می تونم لذت بودن در کنارت رو به زور زنده نگه دارم...